Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό εκτός και αν

Το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα που ζούμε ήταν και είναι (για άλλη μια φορά) η φαγωμάρα μεταξύ μας που φθάνει μέχρι τον Εθνικό διχασμό. Ο εχθρός μας είναι ο ίδιος ο εαυτός μας και η μη εφαρμογή (ακόμη και στις δύσκολες καταστάσεις) του αυτονόητου “η ισχύς εν τη ενώσει” με αποτέλεσμα την επικράτηση ακραίων συμπεριφορών, πόλωση, φανατισμό, εμπάθεια που φθάνει στα όρια του μίσους και της κακίας και ακατάσχετη ανοησία από όλα τα μέρη.

Όταν καίγεται το σπίτι σου δεν ψάχνεις να βρεις, τον εμπρηστή και να του αποδώσεις ευθύνες αλλά τρόπο για να το σώσεις (εκτός και εάν από την κομματική σου υπεροψία και τύφλωση δεν βλέπεις ούτε καν τη φωτιά). Στην αναμπουμπούλα και την καταστροφή αυτός που βγαίνει κερδισμένος είναι το μεγάλο ψάρι (ντόπιο και ξένο) και τα ακραία κόμματα, και ποτέ ο λαός που πληρώνει τα σπασμένα . Στο όνομα όμως αυτού του λαού και για το δήθεν συμφέρον του δεν επιτυγχάνεται η συναίνεση. Η συναίνεση δεν αφορά την εκλογή του ΠτΔ ούτε τις συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ για να σχηματίσει κυβέρνηση, αφορά την ουσιαστική συναίνεση για την αλλαγή της νοοτροπίας ενός ολόκληρου λαού. Το συμφέρον του λαού είναι να ψυλλιαστεί, και με την γνώση την πληροφόρηση και εν μέρει μέσω αυτών να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του (την νοοτροπία του) ώστε από έναν απολυταρχικό τρόπο σκέψης (αριστερό ή δεξιό), του ή το ένα ή το άλλο να μεταβεί σε έναν ολιστικό αρχαιοελληνικό τρόπο σκέψης και τα δύο ταυτόχρονα με μέτρο και σύνεση, διότι μια Εθνική συνεννόηση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την σύμπραξη της όποιας αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το