Ότι εισπράττουμε με την υλικοπνευματική μας υπόσταση (σώμα – ψυχή – πνεύμα) μετατρέπεται στον εγκέφαλο σε βιοηλεκτρικά μηνύματα τα οποία διεγείρουν την παραγωγή ενδορφινών προκαλώντας την αίσθηση της ευτυχίας. Ο εγκέφαλος αρέσκεται σε διαρκώς καινούργια πράγματα και εκπλήξεις. Η δημιουργία μη συνηθισμένων και μη τυποποιημένων χώρων (σε συνδυασμό όμως με τους ήδη γνωστούς χώρους ώστε να μην δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας) και το απρόσμενο (με μέτρο όλα αυτά) μπορούν να δημιουργήσουν εκκρίσεις ενδορφινών και αίσθημα ευτυχίας στον κάτοικο αλλά και στο κοινωνικό σύνολο.

“Εάν αδυνατείς να εξηγήσεις τις ιδέες σου στη γιαγιά σου με τρόπο που να μπορεί να τις καταλάβεις τότε δεν γνωρίζεις αρκετά καλά το θέμα σου.”

Περιπλανώμενος κάποιος είτε στα Πηλιορείτικα λιθόστρωτα καλντερίμια είτε στα κυκλαδίτικα δρομάκια με τα υπόσκαφα της Σαντορίνης δεν μπορεί να αντισταθεί στη κρυφή γοητεία του απατηλού απλού που κρύβει όμως μέσα του μια σαγηνευτική πολυπλοκότητα. Η έλξη αυτή οφείλεται στο ισορροπημένο μείγμα βιοκλιματικής και ποιητικής αρχιτεκτονικής των παραδοσιακών σπιτιών λόγω της εμβάθυνσης του τρόπου σκέψης και της τριβής με τη φύση των κατασκευαστών αυτών των σπιτιών.

Όπως η ποίηση χρειάζεται μια γλώσσα όπου μέσω των λέξεων εκφράζεται έτσι και η αρχιτεκτονική εκφράζεται μέσω της αρχιτεκτονικής γλώσσας. Οι λέξεις που απαρτίζουν τη γλώσσα της αρχιτεκτονικής είναι οι γραμμές, η αρμονία, ο ρυθμός, το μέτρο, η τάξη τα σχήματα, οι όγκοι, το φώς τα χρώματα η βιωματική εμπειρία των ενοίκων κ.τ.λ. όπου με τον συμβολισμό τους δημιουργούν αρχέτυπες αντιδράσεις στον αρχιτέκτονα, που τις δημιουργεί, στον χρήστη (ένοικο) και στην κοινωνία. Ακόμη και ο μη γνώστης με κάποια δικά του αρχέτυπα ερμηνεύει αυτό το οποίο βλέπει.

To 80% τουλάχιστον των Ελλήνων δεν γνωρίζουν τι μπορεί να τους προσφέρει ένας αρχιτέκτονας σε σύγκριση με έναν πολιτικό μηχανικό ή και ακόμη με έναν εργολάβο κατασκευής κτηρίων. Το χειρότερο όμως είναι ότι και οι περισσότεροι αρχιτέκτονες μηχανικοί δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν και να αιτιολογήσουν τις σημαντικότατες και ουσιώδεις διαφορές της δουλείας τους. Υπάρχει ακόμη και η άποψη της μη αναγκαιότητας της αρχιτεκτονικής κυρίως από τους “αδειάδες” αρχιτέκτονες (είναι οι αρχιτέκτονες που θεωρούν ότι η αρχιτεκτονική αρχίζει και τελειώνει με την έκδοση της fastfood οικοδομικής άδειας και της αρχιτεκτονικής που δημιουργείται ακολουθώντας τους κανόνες & τους οικοδομικούς περιορισμούς του Γ.Ο.Κ. και εξαντλείται μαζί με την εξάντληση του συντελεστή δόμησης του οικοπέδου, συντηρώντας τη νοοτροπία τηςπροχειρότητας και της ευκολίας κάτι που όμως δυστυχώς ταυτόχρονα χαρακτηρίζει και την ίδια την Ελληνική κοινωνία).

Η ανθρωπότητα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κλυδωνίζεται μεταξύ δυο φιλοσοφικών τρόπων σκέψης. Αφ’ ενός τον υλιστικό και ιδεαλιστικό τρόπο σκέψης οι οποίοι παραδέχονται την ύλη (ή το πνεύμα αντίστοιχα) σαν πρωταρχικό δεδομένο και τη συνείδηση, τη νόηση σαν δευτερεύον στοιχείο (η πρωτεύον αντίστοιχα), και αφ ετέρου τον ολιστικό τρόπο σκέψης που πρεσβεύει ότι μπορεί να δημιουργηθούν συνθήκες μείγματος ύλης και πνεύματος όπου το πρωτεύον με το δευτερεύον συνυπάρχουν σε μια ολότητα ταυτόχρονα.

Σελίδα 2 από 2

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το